Dalga Geçer Gibi Ne Demek? Kayseri’de Bir Günün İçinde Sıkışıp Kalan Cümle
Bir Cümlenin İçimde Açtığı Küçük Yarık
Kayseri’de 25 yaşında olmak… bazen dışarıdan bakınca sıradan, hatta sakin görünüyor. Ama içimde dönen şeyleri kimse görmüyor. Ben çoğu şeyi içimde biriktiriyorum. Günlük tutuyorum, evet; yıllardır. Bazı günler sadece birkaç satır yazıyorum, bazı günler sayfalar doluyor. Ama bazı cümleler var ki, defterin kenarına bile sığmıyor.
“Dalga geçer gibi ne demek?”
Bu cümle benim için sadece bir söz değil. Bir gün, bir bakışın içine saklanmış bir kırılma. Bir ses tonunun içinde gizlenmiş hayal kırıklığı.
O gün hâlâ aklımda. Hava Kayseri’nin tipik sonbahar serinliğindeydi. Gri bir gökyüzü, biraz rüzgâr, insanların hızlı hızlı yürüdüğü bir akşamüstü… Ama benim içim o kadar hızlı değildi. Aksine, sanki her şey yavaş çekimdeydi.
O Gün Başlayan Küçük Hikâye
Bir arkadaş buluşmasıydı aslında. Çok büyük bir olay değildi. Ama bazen küçük şeyler insanın içini büyükçe yaralar.
Bir kafede oturuyorduk. Masada kahveler vardı, buharı hâlâ üstünde. Sohbet başta normaldi. Gülüyorduk bile. Sonra konu bir şekilde bana geldi. Bir şey anlatıyordum, heyecanlıydım. Belki fazla detaylı anlatıyordum, belki de kimsenin o an dikkatini çekmeyecek bir şeyi büyütüyordum kafamda.
Ve o an oldu.
Biri, hafif bir gülümsemeyle söyledi:
“Dalga geçer gibi konuşuyorsun ya…”
O an ne olduğunu anlamadım önce. Cümle kulağıma çarptı ama tam oturmadı. Sanki yabancı bir dilde söylenmiş gibi. Sonra içime oturdu.
İçimde Duran Sessizlik
O an sustum.
Gerçekten sustum.
Dışarıdan bakınca belki hiçbir şey olmadı. Ama içimde bir şey kırıldı. Çünkü ben dalga geçmiyordum. Ben sadece anlatıyordum. Bir şeyi önemseyerek, ciddiye alarak, belki biraz fazla hissederek…
“Dalga geçer gibi ne demek?” diye o an içimden geçirdim. Ama söyleyemedim.
Söylersem daha kötü olacakmış gibi hissettim.
Kelimenin Ağırlığı: Dalga Geçmek
Merhaba değerli Tc okuyucuları. Bu yazımızda “Dalga geçer gibi ne demek” hakkında faydalı bilgiler bulabilirsiniz.
Sonra eve döndüm. Kayseri’nin akşam soğuğu yüzüme vururken yürüdüm uzun uzun. Kulaklarımda o cümle vardı.
“Dalga geçer gibi…”
Kafamın içinde defalarca tekrar etti.
Dalga geçmek… aslında bildiğim bir şeydi. Ama o gün başka bir anlam kazandı. Çünkü mesele kelimenin sözlük anlamı değildi. Mesele bana nasıl hissettirdiğiydi.
Ben o an ciddiye alınmadığımı hissettim.
Önemsenmediğimi.
Hatta biraz küçümsendiğimi.
Ve bu his, sandığımdan daha ağırdı.
Günlüğe Dökülen Gece
O gece defterimi açtım. Kalem elimde uzun süre bekledim. Yazmak istedim ama ilk cümleyi kuramadım.
Sonra yazdım:
“Bugün biri bana dalga geçer gibi konuşuyorsun dedi.”
Sonra durdum.
Devamı gelmedi bir süre.
Çünkü insan bazen bir cümleyi yazınca, onun gerçekliğini daha net hissediyor.
Ben de hissettim.
İçimdeki Sorular
Şu sorular dönüp durdu:
Ben mi fazla hassasım?
Yoksa insanlar artık birbirini dinlemiyor mu?
Bir cümle bu kadar kolay kırabilir mi birini?
Cevap bulamadım.
Sadece içimde bir boşluk oluştu.
Kayseri Sokaklarında Düşünmek
Ertesi gün işe giderken aynı cümle yine aklımdaydı. Kayseri’nin sabahları biraz sert olur. İnsanlar acele eder, yüzler genelde ifadesizdir. Ama ben o sabah her şeyi daha fazla hissediyordum.
Yürürken kendi kendime düşündüm:
Belki de insanlar farkında olmadan kırıyor.
Belki de “dalga geçer gibi” derken sadece bir anlık refleks gösteriyorlar.
Ama yine de…
İçimdeki his geçmiyordu.
Bir Cümlenin Büyümesi
İnsan bazen bir kelimeyi büyütür ya, ben de büyüttüm belki.
Ama büyütmek mi, yoksa gerçekten önemli olduğu için mi büyüyor?
Bunu da bilmiyorum.
Sadece şunu biliyorum: O cümle bana kendimi yanlış anlaşılmış hissettirdi.
Susmanın Ağırlığı
En çok da o gece susmuş olmam rahatsız etti beni.
Keşke demiş olsaydım:
“Ben dalga geçmiyorum.”
Ama diyemedim.
Çünkü bazı anlarda insan kendini açıklamaya çalışınca daha da küçük hissediyor.
Bir Hafta Sonra: Aynı Cümle, Farklı Yüz
Aradan birkaç gün geçti. Hayat devam etti. Ama içimdeki o küçük kırılma tamamen kapanmadı.
Bir gün yine aynı arkadaşla karşılaştım. Bu sefer daha sakindim. Konuşurken daha dikkatliydim. Sanki yanlış anlaşılmamak için kelimelerimi tartıyordum.
Ve o an fark ettim:
Ben değişmiştim.
Kendimi Sansürlemek
Artık her şeyi eskisi gibi anlatamıyordum. İçimde bir fren vardı.
“Bunu söylersem dalga geçer gibi mi olur?”
“Bunu anlatırsam ciddiye alınmaz mıyım?”
Bu sorular, benim spontane halimi yavaş yavaş kemiriyordu.
İç Sesin Gürültüsü
En kötüsü de buydu.
Dış dünya değil, içimdeki ses beni yoruyordu.
Sürekli kendimi kontrol ediyordum.
Ve bu, beni biraz uzaklaştırıyordu herkesten.
“Dalga Geçer Gibi Ne Demek?” Sorusunun Gerçek Ağırlığı
Bir akşam yine yürürken bu cümleyi yüksek sesle söyledim:
“Dalga geçer gibi ne demek?”
Bu sefer soru sadece anlamı sormuyordu.
Hisleri soruyordu.
Ben mi fazla ciddiye alıyorum hayatı?
Yoksa insanlar gerçekten birbirini hafife mi alıyor?
İnsanların Tonu, Kelimelerden Daha Fazla Şey Söyler
O gün şunu düşündüm:
Bazen kelimeler değil, tonlar kırıyor insanı.
Bir bakış.
Bir gülüş.
Bir yarım cümle.
“Dalga geçer gibi” dediğin şey belki de sadece bir ifade ama karşı tarafta bir duyguyu büyütüyor.
İçimde Kalan İz
O günkü olay artık geçmişte kaldı. Ama etkisi hâlâ bende.
Bazen bir cümle, bir olaydan daha uzun yaşar insanın içinde.
Kendime Yazdığım Son Not
Defterimin son sayfalarından birine şunu yazdım:
“Belki de insanlar kötü niyetli değildi. Belki de sadece ben fazla hissettim. Ama hissetmek de bir gerçek sonuçta.”
O cümleyi yazarken garip bir şey oldu.
İçimdeki sıkışıklık biraz gevşedi.
Affetmek Değil, Anlamak
Kimseyi affetmeye çalışmadım o anda.
Sadece anlamaya çalıştım.
İnsanları, kendimi, o anı…
Ve belki de ilk kez o cümle bana zarar vermekten çok bir şey öğretti.
Sonra Gelen Sessizlik
Şimdi geriye dönüp baktığımda, o günkü “dalga geçer gibi” cümlesi hâlâ aklımda ama eskisi kadar ağır değil.
Bir anı gibi.
Bir ders gibi.
Bir iç ses gibi.
Ama en çok da şu:
İnsan bazen en küçük cümleyle bile değişebiliyor.